สวัสดีค่ะ ในที่สุดก็อย่างที่บอกเมื่อเอ็นทรี่ที่แล้ว นู๋ย้งได้กลับมา..คืนถิ่นอย่างเต็มตัวแล้วนะคะ วันนี้วันเสาร์ ยังไม่อยากอัพอะไรที่ทำให้เพื่อนๆต้องปวดหัว มาพักสมองผ่อนคลายดีกว่า รวมไปถึงใช้จินตนาการที่มีอยู่ในตัว มาช่วยกันแต่งนิทานกันดีกว่า....

จอมยุทธ์จั่น....หัวใจลัลล้า

ท่ามกลางเชิงเขาชุนเทียน น้ำตกตั๊กตั๊กไหลลักไม่ขาดสาย มีจอมยุทธ์หนุ่มคนหนึ่ง นามว่า จอมยุทธ์จั่น มีวิทยายุทธ์ล้ำเลิศ เป็นศิษย์สำนักเจษจินก้า มีอาจารย์อึ้งย้งเป็นผู้ถ่ายทอดวิชาให้ จอมยุทธ์จั่นผู้ปราดเปรื่อง มี skill ทั้งบู๊และบุ๋น ขาดเพียงก็แต่เรื่องหัวใจ วันนึงจอมยุทธ์จั่นลาอาจารย์ไปตามหารักทั่วแผ่นดินซ้อง หรือเมืองจีนนั่นเอง และเมื่อจอมยุทธ์จั่นก้าวเท้าออกไปจากธรณีประตู การผจญภัยครั้งใหญ่ของท่านจอมยุทธืก็เริ่มต้นขึ้น...

Comment

Comment:

Tweet

จอมยุทจั่นภาก2 จอมยุทจันอยู่อยางมีความสุขกะอาจาร อึ้งย้งเเละอาจารปู่ได้ไม่นาน ก็มี คนมาบอกข่าวว่า ไห้จอมยุทจั่นไปช่วยออกรบเปงเเม่พับ รบกับมองโก (เจงกิดข่านนี้เอง)จอมยุทจั่นจึงบอกว่า
:ข้าไม่ไปหรอก เดียวเจงกิข่านก็ตกม้าตายเองเรื้องนี้ข้าเคยดูเเล้วเเต่ถ้าเรารบกับเขาเราก็เเพ้รอเขาตกม้าตายเองดีกว่า

55555++

#32 By blue2538za (125.26.31.226) on 2009-01-29 19:03

โอ้ววว
จบและ

จะต่อซะหน่อย
หุหุ
เง้อออ ( เหงื่อตก ) +_+'

กว่าละครจะจบ sad smile sad smile

#30 By art on 2008-08-22 20:09

แต่ทว่า ชายผู้เฒ่าก็ได้เรียกจั่นเจาเข้าไปสนทนาเป็นการส่วนตัว โดยอ้างนางคำหล้าว่า จะไปปรึกษาเรื่องสร้างเรือนหอสักนิดหน่อย

เมื่อไปถึง

"จั่นเจา เจ้าแน่ใจแล้วรึ ว่าแม่นางคนนี้คือรักแท้"
"เอ่อ จริงๆ แล้วที่ข้าลาอาจารย์มาก็เพื่อที่จะหารักแท้ มีนางสักคนมาเตียงข้างกาย...แต่เเม่นางคำหล้านี้จะเป็นรักแท้หรือไม่ ข้าเองก็หารู้ไม่"
"จั่นเจาเอ๋ย รกแท้ในโลกนี้ ไม่จำเป็นต้องเป็นความรักแบบสามีภรรยา ใช้ชีวิตไปวันๆ มีความสุขกับทุกสิ่ง สาเหตุที่ข้าไม่แต่งงาน ก็เพราะว่า ข้าได้รับรู้ถึงข้อคิดที่ดีที่สุดในชีวิตของข้า"
"มันคืออะไรรึ ท่านผู้เฒ่า"
"เมื่อใดที่รักแท้จะมา ก็จะเข้ามาเราเอง ... ถ้าไม่มาก็คือไม่มา... รักแท้ที่สำคัญที่สุดในโลกคือรักของบิดามารดา"
"แต่บิดามารดาข้าอยุ่ทางตอนเหนืออันไกลโพ้น ข้าองก็ไม่ได้เจอพวกท่านมาแต่เด็กๆแล้วนะ"
"อาจารย์เจ้าไง อึ้งย้งเองเคยเป็นศิษย์เอกข้า ยี่ยัยอึ้งย้งไม่เคยบอกเจ้ารึงไง ว่าอึ้งย้งจบจากสำนักไหน"
"รู้สึกจะชื่อสากลๆ สักนิด ข้าเองไม่ร้ว่ามันหมายความว่าไง รู้สึกจะเป็น เอ็กซื ทีนอะไรเนี่ยแหละ"
"เอ็กซ์ทีน"
"ใช่เลยผุ้เฒ่า แสดงว่าท่านก็เป็นอาจารย์ปู่ข้าสิ"
"ใช่ ข้านี่แหละ ภักพิทวัส สิษยืของอาจารย์เจ้าไงละ"
"....ข้าขอคำนับอาจารย์ปู่"
"อืม...คงเป็นฟ้าบันดาลให้เจ้ามาเจอข้า... แล้วตอนนี้เจ้าจะเอาอย่างไรต่อไป"
"ข้าคงต้องหยุดการแสวงหาความรกัไว้แค่นี้ ... และจะตั้งใจศีกษาธรรม และไปช่วยชาว้านดีกว่า สักวันหนึ่งข้าเชื่อร กแท้จ้องมาแน่นอน"
"อืม..."

แม่นางคำหล้าซึ่งยืนแอบฟังอยู่ที่อีกฟากหนึ่งก็ร้องไห้กระซิกๆ จนจั่นเจาและท่านภักได้ยิน จึงออกไปดู
"ไม่ต้องพูดไรแล้วล่ะ ข้าเข้าในจหมดแล้ว จอมยุทธ์จั่น"
"เจ้า... ข้าไม่อยากเห้นเจ้าเสียใจ แต่แม่นางคำหล้า อาจารย์ปู่พูดถูก รักเรามันก็แค่รัก ชั่ววูปเท่านั้นใช่ไหม"
"ที่ข้าร้องไห้ เป็นเพราะว่าข้าดีใจต่างหาก ข้าแค่มากับท่านไปดูพิธีเปิดกีฬาโอลิมปิก แต่ตอนนี้มุกอย่างจบแล้ว สำนักโก๊ะโก๊ะ แลสำนักของท่านก็จะเป็นเพื่อนที่ดีกันตลอด ไป ... สักวันหนึ่งข้าขอให้เราสองคนเจอรักแท้ที่สมบูรณ์ โชคดีท่านจอมยุทธ์"
"งั้นเรามาสาบานเป็นพี่น้องกันดีกว่า"

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็สาบานเป็นพี่น้องกัน โดยมีท่าภักเป็นสักขีพยานและฟ้าดิน จอมยุทธ์จั่นนำท่านภักไปหาอึ้งย้ง ศิษย์อาจารย์ใช้ชีวิตบนโลกอย่างมีความสุข...... และจั่นเจาก็ได้ตระหนักในภายหลังว่า รักแท้นั้นคือการรักตัวเองแลฃะรัมกผู้อื่น... และรักแบบนี้นี่แหละที่จะคงอยุ่ตลอดไป...


จบแล้วค่ะ
ห้ามต่ออีกนะ

#29 By ย้งยี้ (202.139.223.18) on 2008-08-22 20:04

"ข้าจะตายอยุ่แล้ว...เมาแต่พิธีรีตรองอยุ่ได้...ม่ายสร้างเรือนหอให้เสดซะก่อนละ..แล้วค่อยจุมพิตกัน" ท่านผุ้เฒ่าบ่น

#28 By hyouabando (58.9.132.28) on 2008-08-18 19:22

แต่... ช้าก่อน!
ฉับพลันเพียงช่วงแมลงวันสะบัดเท้าขวาหน้าหลังจากเกาะกองอาจม จอมยุทธ์จั่นพลันนึกขึ้นได้ว่าตนยังไม่ได้โกนหนวด...!
"อาจั่น ก่อนที่เจ้าจะจุมพิศหญิงใด ควรทำตัวให้สะอาด ผิวพรรณผุดผาด หน้าตาเกลี้ยงเกลา ผมเผ้าดูดี ริมฝีปากเป็นสีชมพูมันวาว แล้วเจ้าจึงจะได้ใจจากสาวเจ้าผู้นั้น"
อา... คำสอนสั่งของเซียวเหล็งนึ่งที่เคยฝากไว้โดยมิทราบสาเหตุ บัดนี้จอมยุทธ์จั่นรู้ซึ่งถึงที่มา...sad smile

#27 By แมวร่อน on 2008-08-17 10:00

ถึงแม้อยู่ในเหตุผลการณ์คับเช่นนี้ จอมยุทธ์จั่นเจาก็หาลืมไม่ ที่จะควักลิปมันมาทาปากก่อน เพื่อเพิ่มความมั่นใจ
เมื่อใจพร้อม กายพร้อม บรรยากาศพร้อม เหตุผลบังคับเช่นนี้...สู้โว้ย
ตาจ้องตา สองมือโอบกอด ใบหน้าโน้มลงช้าๆ

#26 By finch on 2008-08-16 22:51

"ช่างกล้าเนอะ!!" เหล่าสัมภเวสีต่างตะโกนออกมาอย่างพร้อมเพรียงขณะจอมยุทธ์จั่นกำลังทำปากจู๋

#25 By ต้า on 2008-08-16 20:42

"แม่นางคำหล้า ข้ามิอาจหาบ๊วยเค็มมาครบตามจำนวนสัมพะเวสี" จอมยุทธ์จั่นรีบรายงาน
"ยังพอมีหนทางอื่นที่จะสะกดสัมพะเวสีให้หยุดเคลื่อนไหวได้สักสองสามชั่วยาม" แม่นางคำหล้ากล่าว
"แม่นางรีบบอกมาเถิด ท่านลุงที่ถูกทำร้ายจะทานพลังไม่ไหวแล้ว"
"วิธีที่ว่าคือ สัมพะเวสี เมื่อเห็นหญิงชายจุมพิตกัน จะตะลึงงัน กลายเป็นสัมพะเวสีมุง มุงดูจนเรี่ยวแรงอ่อนพลัง เมื่อนั้นเราก็สามารถใช้วิชาอุ้งตีนสุนัขโกย หลบภัยได้" แม่นางคำหล้า บอกวิธีไป พลันนึกได้ อุ๊ยต๊าย แถวนี้จะมีหญิงชายที่ไหนมาจุมพิตกันล่ะเนี่ย อ๊ายยย
"งั้นอย่ารอช้า แม่นางคำหล้า เรารีบจุมพิตกันเถิด" พอสิ้นคำกล่าว จอมยุทธ์จั่นครุ่นคิด เพื่อช่วยคน เอาวะ ยอม ทำความดี ต้องกล้า
โห สุดยอดคนดีจริงๆ ทั่นจอมยุทธ์จั่น

#24 By จั่นเจา on 2008-08-16 20:02

แม่นางทมาขวางข้าทำไม
แม่นางคำหล้าจึงบอกว่า ถ้าท่านฆ่าพวกเค้า เค้าก้อจะไปสุ้สุขคติม่ายได้นะสิ
จอมยุทจั่นจึงถามว่า แล้วท่านจะให้ข้าทำเช่นไรเล่าแม่นาง
แม่นางคำหล้าจึงบอกว่า ท่าต้อง นำบ๊วยเคมยัดใส่ปากพวกเค้า พวกเค้าจึงไปสุ่สุขคติได้
จอมยุทจั่นจึงเร่งตรวจดุยามของตนว่ามีบ๊วยเคมมากพอหรือไม่ "แย่ละแม่นาง ข้ามีบ๊วยเคมมา10กระป๋องเท่านั้นเอง!!!-*-"จอมยุทจั่นบอก
"ไม่ได้การละท่าน ข้างๆนี่มี 7-11 อยุ่ ท่านจงเร่งไปซื้อมาเทอด" แม่นางคำหล้าพุด แต่เมื่อจอมยุทจั่นใช้วิชาลับ1 ใน 108 กระบวนท่า( ท่าเคลื่อนย้ายมิติ ) ไปที่7-11 ปรากฏว่าปิดกิจการไปแล้ว จอมยุทจั่นจึงกลับมาบอกกับแม่นางคำหล้าว่า...

#23 By hyouabando (58.9.132.165) on 2008-08-14 22:28

\"แค่สัมประเวสีน่ะหรือจะทำอะไรเราได้\" จอมยุทธ์จั่นตอบ
\"ถ้าอย่างนั้นเราไปกันเถอะ\"

จากนั้นทั้งสองก็เดินทางไปที่หุบเขาข้าง แต่ระหว่างทางได้เจอคนแก่ถูกทำร้ายโดนสัมประเวสีมากมายจอมยุทธ์จั่นก็ได้เข้าไปช่วย

ตู้ม!!!!

ขณะที่จอมยุทธ์จั่นกะลังสู้กับสัมประเวสีนั้นก็ได้มีคนเข้ามาขวางเอาไว้

#22 By AOM (125.24.36.167) on 2008-08-14 21:11

หยุดก่อนท่านจอมยุทธ์ ท่ารุ้จึกซอก+ซอย ข้างใต้นี้ดีแค่ไหน ข้าอยากจะให้ท่านไปตามหาท่านผุ้หนึ่งก่อน ท่านผุ้นี้มีนามว่านักปราชญ์เฮียว เปนชาวต่างชาติ ที่ล่วงรุ้ถึงเส้นทางให้ลำธารนี้เปนอย่างดี
เขาจึงถุกเทพเจ้าแห่งพื้นน้ำโพไซดอน ทำการลงโทดโดยเขาม่ายสามารถว่ายน้ำได้อีกตลอดชีวิต
จอมยุทธ์จั่นจึงถามว่า\"แล้วท่านผุ้นั้นพักอยุ่ที่ใดกันเล่า\"
นางจึงตอบว่า\"เขาอยุ่ที่หุบเขาข้างๆนี้เอง แต่ข้างในนั้นเปนที่อาศัยของพวกสัมประเวสีทั้งหลาย\"
จอมยุทธ์จั่นจึงตอบว่า...

#21 By hyouabando (58.9.127.155) on 2008-08-13 19:21

คำหล้า :"ข้ารู้มาอีกอย่างนึงว่า ต่างหูของพญาเงือกผู้เป็นใหญ่ในเวิ้งน้ำแห่งนี้เป็นกุญแจสำคัญเพื่อนำไปสู่สมบัติอันล้ำค่า"
จอมยุทธ์จั่น :"จริงรึแม่นาง..."
คำหล้า : "ใช่! ข้านั้นได้เสาะแสวงหาผ้าแพรทองอยู่นานแสนนาน ไม่คิดว่าจะได้มาเจอเอาง่ายๆอย่างนี้"
จอมยุทธ์จั่น :"งั้นเราจะรีรออะไรอีหล่ะแม่นาง"

#20 By art on 2008-08-12 22:23

อาจารย์ข้าเคยบอกว่า ใต้ลำธารนี้เปนที่อยุ่ของนางเงือก ว่ากันว่าเสียงขอกพวกนางนั้น จะทำให้ผุ้ที่รับฟังหลับเปนเวลา1ปี!!! วิธีแก้มีทางเดียว ต้องผ้าแพรทองที่ได้จากอาจารนั้นมาพันหุเอาไว้ และบังเอิญจิงๆข้าเอามา 2 ชิ้นพอดี^^
แม่นางอยากจะลงไปชมนางเงือกสักหน่อยมั้ย หากท่านถุกใจข้าจะจับมาให้ เอาไว้ดุเล่น เเม่นางคำหล้าจึงตอบว่า...

#19 By hyouabando (58.9.126.209) on 2008-08-12 13:02

ลมสีดำมืดทมิฬ พร้อมกับอาจารยือึ้งย้งของจั่นเจาก็ได้ยืนอยู่ข้างหลังเจ้ามังกรตัวนั้น เมื่อจอมยุทธืจั่นเห็นแม่นางอึ้งจึงเอ่ยชขึ้นว่า
"อาจารย์ ท่านมาทำไรที่นี่เนี่ย"
"ข้าได้กลิ่นผายลมของเจ้ามังกรนี่นะสิ โชยไปถึงสำนักของพวกเรา ข้าทนไม่ได้ แล้วแม่นางนั่นน่ะ เป็นใคร"
"เธอชื่อคำหล้า มาจากเมืองโก๊ะ โก๊ะ เป้นเพื่อนผู้ร่วมเดินทางของข้าพเจ้าเอง ตอนนั้นข้า ข้า เอ่อ..."
"เอ่อ..อะไร? เจ้ามีอะไรปิดบังอาจารย์เหรอ"
"ข้า.. ใช้วิชากำลังที่ท่านถ่ายทอดมาให้ ท่าแมงมุมน่ะ แล้วข้าก็ใช้ไม่ได้ผล แม่นางคนนี้มาช่วยชีวิตข้าไว้ ไม่อย่างนั้น ข้าคงจะไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้แล้วพูดกับอาจารย์หรอก"
"อย่างนั้นนี่เอง งั้นเรื่องมังกรตัวนี้ปล่อยไว้ให้เป็นฝีมือข้า.. เจ้ากับแม่นางคำหล้าไปๆซะที่อื่นเสีย และเมื่อเจ้าตามหารักที่เจ้าคิดว่าเป็นรักแท้แล้วละก็ อย่าลืมพาแม่นางที่โชคดีผู้นั้นกลับมาหาอาจารย์ด้วย"
ว่าแล้ว...อาจารย์อึ้งย้งก็ปราบมังกรสามหัวด้วยท่า สไปเดอร์คิก ของไอ้มดแดง แม่นางคำหล้าและจั่นเจาจึเดินทางต่อไป.. ได้พบลำธารซึ่งมีตลิ่งที่ชวนให้น่านอนยิ่งนัก...จอมยุทธ์จั่นเอ่ยชวนคำหล้าขึ้นว่า..

#18 By ย้งยี้ on 2008-08-12 11:26

"แม่นาง รีบหลบไปก่อน
ทางนี้ข้าจัดการเอง"
ว่าแล้ว จอมยุทจั่นก้อผลักร่างของหญิงสาวออกไป
พร้อมกับชักดาบที่อยู่ตรงสะเอวขึ้นมา
เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ครั้งนี้...

แต่แล้ว
เจ้ามังกรก็กรีดร้องอย่างโหยหวน
จอมยุทจั่นหยุดชะงักด้วยความงง
"-*-เปนอะไรของมันฟะ ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย"
และจอมยุทก้อเหลือบไปเหนภายหลังของเจ้ามังกร
และเบื้องหลังของมังกรนั้น ก้อคือ....

ระหว่างทางนั้นก้อเจอ7-11
จอมยุทธจั่นจึงถามว่า แม่นางจะรับpopcorn หรือ pepsi ไปทานมั้ย
แม่นางจึงตอบว่า ขอคาบาวแดงแทนดีก่า เพราะตอนข้าช่วยท่านนั้น ข้าได้ใช้ทั้งพลังและกำลังไปจำนวนมาก
แต่ระหว่างทางไปปักกิ่งนั้น ได้เจอมังกรสองหัวขวางทางอยุ่

#16 By hyouabando (58.9.120.47) on 2008-08-11 23:06

big smile

#15 By LiFe Room on 2008-08-11 14:59

"ข้าน้อยชื่อ คำหล้า"
"แม่นางเหมือนไม่ใช่คนแถวนี้"
"ข้าน้อยมาจากตอนเหนือของเมืองโก๊ะโก๊ะ แต่ตอนนี้ข้าสับสนเหลือเกิน"
"โอ้แม่นาง เจ้าอย่ากลัวไปใย"ตอนนี้เราไปเที่ยวโอลิมปิกปักกิ่ง ก่อนดีไหม
"ม่ายยย แม่บอกว่า ไม่ให้คบคนแปลกหน้า แต่ว่าถ้าหล่อเยี่ยงท่านเราก็จะ ต้อยๆไป"

....
55555
แบบว่าพี่ดูถ่ายทอดโอลิมปิกอยู่ครับ
คิดถึงนะสาวน้อยbig smile

#14 By * Jetkaro ShowtimE * on 2008-08-08 22:21

"ขอบใจแม่นางมาก"

"ข้ามีนามว่าจอมยุทธ์จั่น ศิษย์สำนักเจษจินก้า ศิษย์เอกอาจารย์อึ้งย้ง"

"แล้วแม่นางหล่ะ"

#13 By art on 2008-08-07 08:14

เทอช่างงามเกินบรรยาย
เทอจึงดึงจอมยุธขึ้นมา แล้วถามด้วยเสียงอันไพเราะว่า เป็นไรไม้ค่ะ

#12 By baka on 2008-08-06 22:18

แต่ก่อนที่พลัดลงไปนั้น
กลับมามีของใครบางคน มาจับเอาไว้ได้
จอมยุทเงยหน้าขึ้นไปมอง
และก้อพบกับหญิงงามผู้หนึ่ง
จอมยุทธจั่นจ้องตาไม่กระพิบ

ปล. ขอฮาหน่อยได้มั้ย
555+
แต่ละคน
อย่างฮาอ่ะ
แต่แล้วกระบวนท่าของอาจารย์อึ้งยังก็ช่วยไม่ทัน
เชือเกิดขาดเสียก่อน
ทำให้\\\'จอมยุทธจั่น\\\'พลัดตกลงไป....

#10 By มิ้น swb (58.9.89.206) on 2008-08-06 18:33

-- เล่าเรื่องไรเหรอคะเนี้ย..

-- ช่วงนี้จินตนาการไม่ค่อยดี

-- รออ่านไอเดียคนอื่นแล้วกันคะ

#9 By Evil-minded Angel on 2008-08-05 22:50

เปรี๊ยะ ๆ

จอมยุทธจั่นแหงนหน้ามองไปที่เชือกทางด้านหน้า

"แย่หล่ะ วิชาแมงมุมลายไต่สะพานนี่คงใช้ไม่ได้แน่ น้ำหนักตัวต้องเบาพริ้วกว่านี้"

จอมยุทธจั่นเลยต้องคลายลมปราณออกเปลี่ยนกระบวนท่าที่ได้ร่ำเรียนมาจากอาจารย์อึ้งย้ง...

#8 By art on 2008-08-05 20:17

สะพานเชือกสภาพทรุดโทรม จอมยุทธจั่นเกรงว่าหากพลาดพลั้งลงไปชีวิตคงจะหาไม่

ทันใดนั้นเอง ก็ได้ยินเสียงของนงคราญร้องวี้ดว้ายด้วยความกลัวมาจากอีกฟากของหุบผา

ช่างเป็นเสียงที่ไพเราะอะไรเช่นนี้ เกรงว่าคงเป็นเนื้อคู่เรา ความกลัวสะพานขาดก็หายไปจากห้วงคำนึงของจอมยุทธ์จั่น งัดวิชาก้นหีบ "แมงมุมลายไต่สะพาน" ค่อยๆคลานกระดึบๆไปทางต้นเสียง
อุทานในใจว่า "นกบ้าอะไร กลัวเหวลึก"
พร้อมหันไปเห็นสะพานเชือกยาวใหญ่

#6 By โก๋สิจ๊ะ on 2008-08-02 23:25

แล้วจอมยุทธ์ก็เดินเข้าไปดู..
"อู้หู...ข้างหน้าเป็นเหวลึกนี่เอง"
แล้วจะทำอย่างไรดี คุณเม้นต่อไป
(อ่านสามข้อแรกพี่ถึงกับต่อไม่ถูกเลย - -")

สาวเจ้าขวยเขิน ยิ้มอายๆ รอยยิ้มของเธองามดั่งดอกอุตพิตบาน จอมยุทธ์จั่นทนรอยยิ่มอันหอมหึ่งของเธอไม่ไหว คว้าเงินทอนได้ก็ใช้ "ใส่บาทาสุนัขวิ่ง" หนึ่งในสามสิบแปดกระบวนท่าที่ท่านอาจารย์สอน

ระหว่างเดินทางมาเรื่อยๆ จอมยุทธ์จั่นก็พลันได้ยินเสียงแมกไม้ข้างทางสั่นไหว นกการ้องกันจ้าละหวั่นและออกบินว่อนไปในทิศทางที่จอมยุทธ์จั่นเดินทางมา

"ข้างหน้ามีอะไรนะ นกกาถึงได้กลัวขนาดนี้" จอมยุทธ์จั่นคิด
ครั้นแล้วจอมยุทธ์จั่นจึงต้องหันกลับไปหาเจ้าของเสียงคนสวยคนนั้น พลางเก๊กหน้าหล่อสุดชีวิตและพูดว่า
\"พี่ขอดวงใจของเจ้าแทนเงินทอนจะได้ไหมจ๊ะ\"
cry

ปล. กลับมาอัพบ่อยๆ นะ ^^ คิดถึงๆ

#3 By ^K@ew^ on 2008-08-02 15:24

แล้ว ก็มีเสียงเบาๆ บอกมาอย่างอาย

"เอ๊ะ เสียงผู้หญิงนี่ "


confused smile พี่ลืมเงินทอน ค๊าาาา

#2 By T o' M @ ZZ u ครับ on 2008-08-02 10:46

การเดินทางครั้งสำคัญ เสบียงแลของใช้จำเป็นล้วนขาดมิได้ จอมยุทธ์จั่นเจียดเวลาแวะร้านชำข้างทางเสี้ยวชั่วยาม เลือกหาสิ่งของ For Men ทั้งหลาย ก่อนก้าวเท้าออกจากร้าน ได้ยินเสียงดังกังวาน
"ขนมจีบ ซาลาเปา เพิ่มมั้ยค้า"
พลันจอมยุทธ์จั่นต้องฉุกคิด กองทัพเดินด้วยท้องฉันใด จั่นเจาต้องเดินด้วยซาลาเปาฉันนั้น จึงสั่งซาลาเปาใส้หมูสับและหมั่นโถว ให้พอกินได้สองสามวัน ค่าใช้จ่ายเริ่มต้นของการเดินทางหลายชั่งอยู่

สองเท้าเริ่มก้าวสู่ยุทธภพ จุดหมายปลายทางหามีไม่ ได้แต่ถามตนเองในใจต้องการสิ่งใด ขอเพียงมีนางผู้รู้ใจเคียงข้างสักคน โลกนี้ยังต้องการสิ่งใดอีก

#1 By จั่นเจา on 2008-08-02 09:46